Sarah Roa acaba de lanzar o seu segundo libro, TOCando las estrellas, unha obra en prosa poética e verso que afonda no Trastorno Obsesivo Compulsivo (TOC), un dos trastornos asociados ao seu síndrome de Tourette. O libro, ilustrado e de recente publicación, xa está dispoñible en Amazon e supón un paso máis na súa traxectoria de visibilización da neurodiversidade.
“Sempre me gustou escribir poemas e decidín facer unha recompilación dos meus diarios sobre o TOC”, explica Sarah. Define o trastorno como “un trastorno dubitativo” e, a través destes textos persoais, busca que quen se sinta identificado non se sinta só. “Se alguén o lee e se identifica, misión cumprida”, afirma con satisfacción. A obra é máis longa e coidada que a anterior, converténdose nun novo desafogo creativo e nunha ferramenta de divulgación.
Esta segunda publicación chega tras o seu primeiro libro, Mi mente intergalacTICa, un volume tamén moi persoal dividido en dúas partes. A primeira recolle extractos dos seus diarios desde a infancia e adolescencia —Sarah comezou a escribir con seis anos—, mentres que a segunda foi elaborada en colaboración con dúas psicólogas especialistas no trastorno. Nel, Sarah achega a súa experiencia vital e as profesionais a visión científica, creando un manual accesible e dinámico, útil tanto para escolas como para profesionais da saúde.
Nacida en Vitoria (País Vasco) e con raíces familiares en Miranda de Ebro (Castela e León), a escritora vive en Redondela desde hai case un ano, onde se sente “moi a gusto”. Desenvolveu o Tourette aos cinco anos e a escritura converteuse no seu principal refuxio. No seu primeiro libro, desmonta varios prexuízos comúns sobre o síndrome: “Os tics son só a punta do iceberg. O Tourette vén asociado a outros trastornos como TEA, TDAH, TOC, ansiedade, depresión, trastornos do sono ou falta de control da ira”. Ademais, aclara que a coprolalia (asociada aos insultos) só afecta entre un 10 e un 15% das persoas con Tourette, un estereotipo que non representa a maioría. “Se coñeciches a unha persoa con Tourette, coñeciches a unha persoa con Tourette. Cada unha é diferente”, enfatiza.
Nas redes sociais, onde se presenta como @Sarahroaoficial, continúa coa súa labor de divulgación, derrubando estigmas e compartindo curiosidades. Recoñece que expoñerse publicamente produce certo vertixe —“estou ensinando unha parte moi vulnerable de min”—, pero valora o impacto positivo das súas publicacións, que están tendo moi boa acollida.
Respecto ao futuro das persoas neurodiversas, Sarah Roa pide sobre todo aceptación e escoita. “A xente neurotípica ás veces quere curarnos a calquera prezo. Pero cada persoa é un mundo e ten dereito a ser respectada tal como é. Non todos necesitamos unha cura”, defende. Recomenda o diagnóstico como un momento liberador (“foi un dos días máis felices da miña vida, porque souben que non estaba soa”) e anima a buscar terapias especializadas e apoio en asociacións como ASTA (Asociación do Síndrome de Tourette e Trastornos Asociados), da que é socia colaboradora.
