A situación do mercado inmobiliario en Redondela é “complexa”, pero clara para quen a vive día a día. Así o describe Bernardo Fernández Arines, responsable de Inmobiliaria Arines, unha das axencias máis consolidadas do municipio con 34 anos de experiencia. Arines confirma o que moitos veciños xa intúen: a demanda desborda con creces a oferta dispoñible e os prezos non deixan de subir.
“Desde o ano 2024 vimos un acelerón tanto en vendas como en alugueres que se mantén en 2025 e que segue forte neste 2026”, explica. “O maior problema que nos atopamos agora é que non hai produto. Hai unha oferta moi escasa para unha demanda moi alta e iso produce o que produce en calquera economía: pouca oferta, moita demanda, prezos ao alza tanto en alugueres como en vendas”.
Segundo os datos que manexa a axencia, o prezo medio da vivenda de segunda man sitúase entre os 1.600 e 1.700 euros por metro cadrado, aínda que pode superar con creces esa cifra se o inmoble ten garaxe, bo estado e, sobre todo, está ben situado. “Como sempre, a zona do centro é a máis cara: Alfonso XII ou Ernestino Otero. A parte baixa de Redondela segue sendo moito máis cara que a parte alta”, detalla. Pero o máis significativo é que o encarecemento se estende xa a todas as zonas. “Da o mesmo que sexa na rúa Alfonso XII ou en Eidos. Ao non haber apenas vivenda, os prezos van sempre para arriba”.
Arines non dubida en comparar a situación coa de Vigo: “En algúns casos pode ser. Hai zonas en Vigo e zonas en Redondela que poden estar case ao par. Un piso bo en Alfonso XII ou Ernestino Otero, de segunda man e en bo estado, pode venderse por arriba dos 200.000 euros. En Vigo tamén atopas iso, pero xa non no centro, senón en zonas case limítrofes e con máis anos ou sen garaxe”.
Por que segue subindo todo?
A explicación é sinxela e repetida ao longo da conversa: a chegada de xente traballadora que quere formar aquí unha vida. “Hai moitísima xente de Vigo que ven para aquí porque os prezos alí son prohibitivos para un soldo normal ou para dous soldos normais”, afirma. Historicamente, entre o 30 e o 40 % dos clientes da axencia proceden da cidade olívica, e a tendencia non fai máis que acentuarse. “Sempre foi Vigo o que tivo máis influencia sobre nós que Pontevedra”, engade.
O perfil dominante é o de xente nova, arredor dos 30 anos, que decide comprar porque “paga menos de hipoteca que de aluguer”. “Iso está á orde do día. Moita xente está pedindo axuda a pais e familiares para asumir os custos, pero xa non é como antes. O pai que lle daba a entrada ao fillo de 25 anos para que comprara un piso desapareceu”, recorda Arines. “Antes había máis estabilidade laboral; agora ninguén quere comprometerse sen saber onde vai traballar”.
Tamén creceu o investimento particular: persoas de arredor dos 55 anos que, ao ver os intereses bancarios en mínimos, prefiren comprar un piso para alugalo e obter unha rendibilidade mínima do 5 %. “Non son fondos de investimento nin grandes propietarios, senón xente que ve unha oportunidade”, matiza.
Todo se vende e se aluga “nun día”
A escaseza é tan extrema que as vivendas non duran na carteira. “Antes tiñamos doce ou quince pisos para ensinar; agora creo que teño dous”, di. Se o prezo é razoable, un aluguer colócase “dun día para outro” e unha venda en “un ou dous meses como moito”. Os propietarios, ademais, esixen cada vez máis seguridade: o seguro de aluguer é xa case universal.
O impacto dos alugueres turísticos
Un dos temas que máis preocupa a Arines é o boom dos alugueres para peregrinos. Redondela, punto de encontro dos Camiños Portugués e da Costa, ten xa máis de 300 vivendas turísticas. “Son 300 vivendas que non entran no mercado de aluguer normal de todo o ano”, advirte. “Iso complícase para poder ter unha vida aquí. Temos que facer unha reflexión colectiva: que queremos que sexa Redondela?”
El mesmo responde: “Redondela vai ser sempre unha cidade dormitorio, pero temos que facer que sexa a mellor cidade dormitorio. Temos praia, un pobo estupendo, o sector do mar, aeroporto a dez minutos, estación de tren e AVE… Non é unha desfeita ser cidade dormitorio; ao contrario: pode ser unha cidade bonita, familiar, onde se poida vivir tranquilamente e criar aos fillos”.
Nova construción: esperanza, pero pouca
Case non hai obra nova. A promoción da antiga fábrica de Rejogo e algunhas actuacións na Canteira son as únicas recentes. “Para atraer nova construción fan falta recursos propios dos promotores e financiamento, pero os bancos teñen moi atados aos promotores medianos. O promotor pequeno e mediano que construía en Redondela desapareceu”, lamenta. Confía, iso si, en que a protección oficial (VPO) e as cooperativas de vivenda poidan mover algo nos próximos anos.
A conclusión de Bernardo Fernández Arines é realista: “Seguiremos igual este ano, máis ou menos”. Mentres, Redondela segue sendo, para moitos, a alternativa máis sensata a un Vigo cada vez máis inalcanzable.
