Tempo, unha hora á beira da media noite; tempo, a velocidade da música. "Tempo de jazz", un recanto na noite dos martes -con repetición os sábados- para enchelo de música e palabras.

Remataba o verán de 2001 cando botamos a voar esta idea, este programa que camiña agora ao seu oitavo aniversario. Nesta a nosa historia de noites -desde o 11 de outubro de 2005, pois ata entón emitiamos de tarde- ata xuño de 2009, cando redactamos estas liñas, van 372 emisións ao longo de máis de 400 semanas: que nalgunhas ocasións, por dificultades persoais, técnicas ou de programación, invencíbeis, faltamos á nosa cita. Vai aló tamén algún pequeno especial de Nadal e un concerto de aniversario.

Pero as máis das veces aí estivemos, e queremos seguir a estar; quen? Primeiramente o persoal da Emisora Municipal de Redondela, "Radio Redondela", botando ás ondas o son e o sinal, sempre con máis agarimo e mellor disposición da que é esixíbel pola simple profesionalidade; bastantes nomes de muller por un pouco de tempo e, longa e moi especialmente, Susi -desde o comezo e coa maioría absoluta de programas; súas foron a idea, o convite para colaborar, a acollida á miña leria interminábel sobre esta música que me entusiasma-, Ana -de xeito máis ocasional, por tempadas; súa é a calma que supera todos os inconvenientes- e, desde hai máis de un ano, Lorena -súas son a infinita paciencia e o sorriso constante-. Tamén eu, escollendo a música e envolvéndoa en palabras, como un namorado e, se cadra, como ocorre a miúdo cos namorados, incansábel e enfeitizado a falar do seu amor.

Ai o meu amor!: o jazz. Esa música mestiza e mesturada; esa música que son xa un milleiro de músicas inconformistas e sorprendentes a cruzarse e cruzadas 

cos sons todos da terra, ese agasallo que nos fixo á humanidade enteira o pobo negro de Norteamérica. O jazz fecundando a nosa cultura contemporánea -o cine, a literatura, outras músicas, aínda as máis comerciais- mesmo alén de ata onde somos conscientes, a pesar de nós mesmos.

Por iso o noso programa está deliberadamente orientado a crear afección ao jazz e a facilitar unhas referencias básicas a quen queiran coñecelo e gorentalo. É así que con frecuencia nos dedicamos a presentar estilos ou escolas, biografías de músicos, discos significativos etc., a miúdo ao longo de series que cobren varias semanas. Outras veces a nosa emisión é temática e desenvolve, ilustrándoo musicalmente, un pretexto que pode ser literario, social -o Nadal, o Entroido, o verán, o día da muller traballadora, ... - ou cinematográfico. Máis raramente, pero de xeito tamén cada vez máis habitual, presentamos novidades discográficas de músicos galegos. Nestes casos a estrutura habitual comentario-música convértese en fragmento de entrevista-música. Ademais, o certo é que, ao fío disto, vén sendo aos poucos habitual que non sexamos nós quen convidamos aos artistas ao noso programa, senón eles quen nos propoñen a súa participación, de forma que no modesto pero interesante panorama do jazz en Galiza, sen pretendelo, temos ido gañando un certo aprecio.

Por iso procuramos que a música que emitimos sexa accesíbel logo, de maneira que cada quen poida ir facendo a súa colección de discos.

E se nada sabemos con precisión de canta é a nosa audiencia, temos noticia de que é fiel e de que nela son bastantes as persoas que gravan a emisión para escoitala a conveniencia noutro momento, o que xa non será preciso xa que a partir de agora todos os programas estarán colgados da nosa páxina web para que poidades escoitalos cando desexedes.

Gústame dicir cando presento ou despido cada programa que o facemos entre todas as persoas que nese día e hora nos xuntamos arredor del, no estudio ou á beira do receptor da radio; que é como un cesto ou un lenzo tecido entre todas e todos coas vimbias, cos fíos, que invisibelmente nos unen na noite e no son; que é así un tempo compartido, e, xa que logo, un tempo en ida volta.

Grazas por estardes aí! Agardámosvos nese instante máxico en que os reloxos poñen proa á media noite, para debullar xuntos, unha outra vez, este noso "Tempo de jazz" que, como sempre, quere petar no voso corazón con este redobre de tambor...

Luís Gustavo Cuntín Docampo